Lieve Jos,
Het was in 1996 en jij speelde in wat later zou blijken je laatste musical met Frank: Zzinderella. In december speelde je twee avonden in het splinternieuwe theater Markant in Uden. Voor lokale omroep Sky-Line ging ik naar Amsterdam om Frank over de voorstelling te interviewen. Het werd een mooi gesprek. Niet alleen over musical, maar ook over Franks ambitie om een musicalopleiding te beginnen. Om zo een impuls te geven aan de musical in Nederland. Misschien een hele straat vol musicals, zoals in Londen en New York? ‘Oh ja, dat zou fantastisch zijn’…
Natuurlijk ging ik de show daarna bekijken. Tijdens de curtain call zag ik Frank enthousiast naar me zwaaien en ik besloot nog even naar achter te gaan om hem te begroeten en te zeggen dat ik had genoten. Tot mijn verbazing sprak je me aan, je zei dat je over me gehoord had. Dat ’t een goed interview was geweest met Frank, met kennis van zaken. En dat kom je niet altijd tegen. We raakten in gesprek en na afloop gaf je me toestemming om de volgende avond Zzinderella op te nemen met m’n geluidsrecorder, zodat ik van mijn interview met Frank een nog mooiere montage kon maken.
En na afloop van de tweede avond nodigde je me uit. ‘Als je ’n keer wil komen lullen over ’t vak, ben je van harte welkom. Schrijf me en we spreken wat af. Écht doen hoor!’ Ik zie je nog staan, in de gangen backstage bij Markant. Jas aan, das om en daar ging je de vrieskou in, terug in de bus naar Amsterdam. Verguld en onder de indruk fietste ik naar huis. De Grote Jos Brink wilde met mij praten over het vak. Wat een eer.
Snel daarna werd Frank ziek. Longkanker. Resterende voorstellingen van Zzinderella werden gecanceld, toekomst en ambities voor de musicalopleiding stonden op losse schroeven. Enorme klap voor je. ‘Frank gaat dood’, zei je tegen me, met een blik die doordrongen was van het onvermijdelijke. Maar een wonder gebeurde en Frank bleef leven. En hij startte zijn theateropleiding.
Onze afspraak ging door. In je kantoor op de hoek van je woonhuis, aan de Reguliersgracht, spraken we uren. Over het vak dus en ook over mijn ambitie. ‘Je wilt bij de televisie? Op het scherm of erachter?’ Erop. ‘Da’s niet makkelijk: dat willen er meer.’
En je smeedde het plannetje voor een pilot. Een talkshow, waarin ik jou zou interviewen. Op 20 december 1997 was het zo ver. Op je vrije zaterdagavond kwam je voor mij naar Uden. Samen het Frank, die aan het bijkomen was van chemokuren. In een uur tijd stond er een interviewprogramma op band. Van ’n maker die geen inzicht had in televisie, maar jij zag er wat in.
Zo graag zou ik je nog eens vragen wat maakte dat je dat deed. Met terugwerkende kracht ben ik het steeds meer bijzonder gaan vinden. Je agenda zat ramvol. Je gíng maar door. Deed alles: theater, tv, schrijven, prediken en dat allemaal in ’n moordend tempo. Serieus en komisch. Zo’n enorme drijfveer. Wat heb ik daar een bewondering voor. Een vrije zaterdagavond zou voor jou onbetaalbaar kostbaar moeten zijn. Je had zo maar eens een avondje met Frank op de bank kunnen zitten. Maar je reed naar f*cking Uden om daar met een onwetende, beginnende journalist en programmamaker een talkshow op te nemen. Waarom?! Ik kan het je nooit meer vragen, ik kan slechts gissen.
Als er iets is dat ik van je heb geleerd, is het wel trouw zijn aan je talent. Je was zelfbewust, je wist wat je kon. Je wist dat je vele gaven had en je wilde ze benutten. Om trouw te zijn aan jezelf en om een inspiratie te zijn voor anderen. Je bezat een grenzeloze naastenliefde. Dat blijkt uit ’t feit dat je ook nog werkte als stervensbegeleider.
Je had zo veel te geven. Na onze opname in Uden bleven we elkaar zien, vaak niet meer dan eens per jaar. De laatste keer zal geweest zijn, weer, in theater Markant. Ik was afgewezen als tv presentator bij Omroep Brabant, was daar verdrietig over en jij gaf me steun. ‘Van Albert Verlinde kreeg ik dezelfde brieven’, zei je, ‘Jaar na jaar. En ’t is toch gelukt’. En je gaf me weer moed.
De brieven die ik van je kreeg zijn een tastbare herinnering en ik lees ze nu weer door, een uur nadat ik hoorde van je overlijden. Het nieuws kwam op ’t journaal en dat gaf me ’n zekere journalistieke afstand. Welke beelden laten ze die eerste momenten zien, wie reageren er als eerste. Ik zie de persoon die ik op tv zag en van tv bewonderde.
Die brieven brengen óns contact bij me terug. Opeens raak ik daarvan doordrongen. Toen ik ging samenwonen in Breda schreef je me; jammer genoeg niet in Amsterdam, dan klep je wat makkelijker bij elkaar binnen. ‘Maar ik word 106, dus er is perspectief.’ Je hield je altijd aan je afspraken, lieve Jos, waarom deze keer toch niet??
Nadat ik bedrogen uit ’n relatie was gekomen, schreef je me ook. Over de onvoorwaardelijkheid die nodig is voor een relatie. En als die er (aan één kant) niet is… En daarna zulke lieve, warme woorden die een enorme steun waren in een donkere tijd. Wat een liefde compassie sprak je naar me uit.
Je hebt me zo veel gegeven. Ik kan alleen maar heel dankbaar zijn voor onze momenten samen. Jij geloofde in God, ik kan slechts hopen. Dat we elkaar weerzien. Dag lieve Jos, dikke kus van je
Tom
Ik kreeg zojuist te lezen via een mail van mijn broertje,dat Jos Brink is overleden.
Mensen mogen veel zeggen van Jos Brink,maar dat het een aardige man was,was echt wel duidelijk.
Ik ben nooit met hem op de foto geweest en tot een echt gesprek is het nooit gekomen,alleen tussen de hysterie/drukte door zeiden we elkaar ALTIJD gedag en dat sierde Jos!
De eerste keer dat ik hem zag in levende lijve was bij TV Toppers als betaald publiek,dat heb ik denk ik een keer of 8 gedaan.
Hij had veel fans,allemaal wel van boven de 60 (terwijl,hij qua gedrag zelf niet verder kwam dan 20) met wat "valse noten" er tussen.Hij maakte ALTIJD tijd voor zijn fans en had altijd iets grappigs te vertellen.
Zijn droge eeuh gore humor vond ik ALTIJD leuk en zelfs als het seizoen was afgelopen en hij zag me enkele maanden later,dan was er wel een vorm van herkenning.
De een na laatste keer was hij hevig in gesprek met Robert Long,ook een kankerslachtoffer.Het was de eerste keer dat het rustig was rondom de persoon Jos Brink en ik dacht "Laat ik nu dan toch effe zeggen dat hij het leuk doet en wilde tegen Robert wilde ik zeggen dat ik het nummer Krullentijd,niet kende en het echt wel een leuk liedje vond".Echter Jos en Robert waren zo in gesprek,dat ik verder liep.
Enkele maanden later was ik bij de premiere van Honk! De Musical.Jos herkende me duidelijk nog en zei me zeer vriendelijk gedag,...
Iemand die NOOIT chagrijnig was,iemand die NOOIT kort af was,iemand die ALTIJD plezier had in alles,...rest in peace!
P.s. : Erg voor zijn moeder,die dit op 97 jarige leeftijd moet meemaken,...die haalt echt de 100 niet met zo'n drama!
P.s. : Wat frappant dat afgelopen seizoen zijn programma TV Toppers na 100 afleveringen ophield.